Ning­gar

                                                                       Ning­gar
 

Cerita cekak iki tak petik saka surat kabar Solopos Edisi : Kamis, 06 Januari 2011 , Hal.IX. wilujeng maos nganti paripurna.

  Sa­ben-sa­ben dak sa­wang bo­cah ku­wi, ra­sa­ne su­men­dhal, suk-su­kan jro­ning ati­ku.

Ning­gar, bo­cah lo­la kang dak ju­puk sa­ka em­pe­ran to­ko 10 war­sa ke­pung­kur, sai­ki wis ka­ton ayu­ne. Sak so­lah ba­wa­ne dhe­mes nye­ne­nga­ke. Po­lat­ane sum­ri­ngah, ese­me ba­nget ngge­me­sa­ke

Sa­du­ru­nge pa­wong­an kang saiki tu­ru ana ing ka­mar ta­mu kae tu­me­ka ing omah­ku, Ning­gar, ka­ya de­ne ka­nu­gra­ha­ning Gus­ti Al­lah kang pan­cen di­pa­ri­nga­ke tu­mrap aku lan si­sih­an­ku. Na­dyan ora di­pa­ringi tu­run, pa­ran­de­ne Gus­ti Kang Ngge­lar Ja­gad isih ma­ringi mo­mong­an, kan­thi da­lan kang ora kanya­na-nya­na.

Wis 10 ta­hun Ning­gar da­di
ra­bu­king urip­ku, da­di kem­bang wa­ngi jro­ning ke­lu­ar­ga­ku. Ta­ngis lan gu­yu­ne awan bengi da­di le­lan­gen kang nen­trem­ke ati. Apa ma­neh bo­cah kang ndu­we­ni ku­lit pu­tih re­sik iki di­pa­ringi ru­pa ayu. Sa­sat ka­ju­gru­gan wu­kir ma­du urip­ku. Mu­la na­dyan re­ka­sa, apa wae lan pi­ye wae dak la­ko­ni kang­go go­lek re­je­ki, nyu­ku­pi ka­bu­tuh­ane Ning­gar. Pra­sa­sat si­kil dak ang­go si­rah, si­rah di­ang­go si­kil, dak ewa­ngi do­dol­an ba­thik te­kan nja­ban ku­tha, lan ku­du sre­gep ngu­ber re­je­ki ha­lal kan­thi da­lan ma­ne­ka war­na. Ka­beh mau dak la­ko­ni amar­ga ka­su­rung ra­sa asih lan tres­na ma­rang Ning­gar. Aja nga­nti ing tem­be dhe­weke ke­cing­kra­ngan mar­ga aku lan bo­joku ku­rang nyu­ku­pi ing ba­ba­gan pen­dhi­dhik­an lan ka­bis­an li­ya­ne.

Wus wa­ta­ra 2 ta­hun iki, Ning­gar ma­lah nggi­lut ing olah bek­san ana ing sang­gar nDa­lem Mang­ku­ne­ga­ran. So­lah ba­wa­ne kang lu­wes me­rak ati, pa­wa­kan dhu­wur lan ese­me kang pin­ter ndu­dut ati, pra­nya­ta isih di­tam­bah ba­kat kang mum­puni. Mu­la ora mo­kal me­na­wa Ning­gar ce­pet pin­ter olah krid­ha­ne bek­sa, lan wus pi­rang-pi­rang am­bal­an did­ha­wu­hi ma­ki­li sang­ga­re, pen­tas ana ing adicara-adicara se­re­mo­ni­al.

Ka­beh mau da­di mong­ko­ge ati­ku sa­klo­ron. Ka­ya-ka­ya ja­gad iki sing mu­lya yo mung awak­ku lan bo­joku. Nang­ing, du­ma­da­ken, pa­wong­an kang je­neng Her­tyas­ning iku te­ka ing ngo­mah­ku. Wan­ci­ne so­re udan ri­wis-ri­wis. Kang nam­pa te­ka­ne mung bo­joku, amar­ga aku la­gi ana urus­an do­dol­an ba­thik. Pa­wong­an ku­wi ban­jur cri­ta me­na­wa dhe­weke nggo­le­ki anak kang na­li­ka se­ma­na di­gu­wang ana ing em­pe­ran to­ko ing ping­gi­re ku­tha So­lo. Her­tyas­ning cri­ta la­mun tan­dha toh ing pu­pu­ne Ning­gar, lan la­yang kang dit­le­sep­ke ing po­po­ke Ning­gar, te­men-te­men la­yange dhe­weke ma­rang sok sa­pa wae kang kas­du ngo­pe­ni ma­rang ana­ke. Ka­beh jeb­les ma­rang ka­han­ane Ning­gar na­li­ka dak te­mu ana ing em­per to­ko. Wek­tu ku­wi, bo­joku ora ku­wat ngam­pah ra­sa ka­ge­te ban­jur nggli­yeng, ora eling apa-apa.

Dhuh Gus­ti Al­lah, aku ku­du ke­pri­ye. Ra­sa­ne peng­in nun­dhung wong wa­don ku­wi kang du­ma­da­kan ngo­gak-ogak ka­ba­gya­ne ku­la­war­gaku. Nang­ing pi­ya pi­ye wae, dhe­weke wa­ni­ta kang ngan­dhut lan kang nglai­ra­ke Ning­gar. Dhe­weke kang da­di lan­tar­an ana­ning Ning­gar ana ja­gad pa­dhang.

Elo­ke, ka­ya ora ndu­we­ni ra­sa pa­ke­wuh, Her­tyas­ning pang­gah ke­peng­in ngin­ep ana ing omah­ku sa­we­ta­ra su­we ngan­ti Ning­gar ge­lem di­ajak me­lu dhe­weke urip neng Ban­dung.

La­ras, bo­joku kang ke­lang­an su­me­he wi­wit te­ka­ne Ke­mu­ning, wengi iki tam­bah ka­ton mbe­se­ngut. Wi­wit Ma­ghrib ngan­ti meh te­ngah wengi, mung nying­kur aku.

“Mbok ngo­mong ta Jeng. Yen mung me­neng ka­ya ngo­no ku­wi apa aku bi­sa nger­ti ka­rep­mu,” pi­ta­kon­ku li­rih.

La­ras pang­gah te­tep me­neng. Wus bo­la-ba­li aku nge­jak omong­an, ja­wabe ora ana li­ya mung me­neng, ba­bar pis­an ora se­ma­ur. Sai­ki, du­du omong­an sing dak ru­ngu, nang­ing ma­lah ta­ngi­se. La­ras nang­is. Dhuh, apa sa­lah­ku apa do­sa­ku de­ne si­sih­an­ku kang ba­nget dak tris­na­ni ma­lah na­ngis se­seng­gu­kan ke­ke­lon ban­tal.

Alon-alon dak ce­dha­ki, dak breng­kal as­ta­ne. “Jeng, apur­anen yen aku ke­ba­nge­ten bod­ho, ora nger­ti ka­se­dhih­an­mu. Te­rus awa­ke dhe­we iki ku­du ke­pri­ye nga­dhe­pi ka­han­an iki,” pi­ta­kon­ku. Aku du­we pan­du­ga, bo­joku ke­kes mi­kir po­la­he Her­tyas­ning kang ad­reng peng­in nja­luk ba­li­ne Ning­gar.

“Pan­je­ne­ngan ku­wi pan­cen ke­ba­nget­an kok Mas. Wong ka­kung kok ora ndu­we­ni ke­wa­nen. Yen ora di­te­ge­li, wong edan ku­wi mes­thi ba­kal ne­kad nge­jak lunga Ning­gar.”

Na­dyan wis bia­sa ngru­ngo­k­ake ne­su­ne bo­jo, nang­ing pis­an iki ra­sa­ne ndhod­hog ati. Apa be­ner aku wong la­nang sing ora du­we ke­wa­nen. Yen mung nun­dhung nga­kon ming­gat Her­tyas­ning, ra­sa­ne ora se­pi­ra abot. Nang­ing apa ku­wi du­du tu­min­dak kang sa­we­nang-we­nang ma­rang li­yan. Di­ka­pak-ka­pak­na wae, wong wa­don ku­wi ibu bio­lo­gi­s-e Ning­gar, na­dyan Ning­gar ora ta­hu ge­lem ndha­ku me­na­wa Her­tyas­ning ku­wi ibu­ne. Kang­go­ne Ning­gar, ibu­ne ya La­ras, du­du wong wa­don kang ujug-ujug, ora ana udan ora ana angin nga­ku-aku da­di ibu­ne.

Aku pan­cen nga­rih-arih Her­tyas­ning su­pa­ya aja mek­sa Ning­gar. Sa­we­ta­ra cu­kup dia­ku bu­lik wae. Nang­ing aku pan­cen ora te­gel nga­kon wong ku­wi lunga sa­ka omah­ku. Aku lan bo­joku uga ora ge­lem nam­pa na­li­ka dhe­weke me­ne­hi dhu­wit kang­go pra­be­ya uri­pe ana omah­ku. Aku lan bo­joku ma­lah mun­tab na­li­ka dhe­weke me­ne­hi dhu­wit kang­go nggan­ti pra­be­ya nga­suh Ning­gar 10 ta­hun. Ka­ya-ka­ya, ta­ngan iki ke­mi­tir ke­peng­in nyam­pluk, nang­ing, aku isih bisa ngam­pet pa­nasing ati. Ane­he, Her­tyas­ning te­tep nja­luk su­pa­ya dhe­weke isa nya­wang Ning­gar sa­ben di­na, bisa ce­ce­dha­kan sa­ben di­na. Lan sa­mang­sa­ne Ning­gar uwis bi­sa nam­pa ka­han­ane, Ning­gar ba­kal di­ajak urip ana Ban­dung.

Pa­nga­ku­ne, dhe­weke wis bi­sa na­ta urip, uwis du­we usa­ha kang lu­ma­ku be­cik lan lan­car ba­reng ka­ro si­sih­ane kang sai­ki.

Nang­ing te­rus ke­pri­ye ba­dha­re le­la­kon iki?

***

Wan­ci esuk, na­li­ka aku mbu­kak la­wang ka­mar, tan­pa ka­nya­na Ning­gar wis nga­deg je­jer neng nga­rep­ku.

“Lho, nga­pa Ndhuk?” pi­ta­kon­ku.

“Ba­pak, ka­la wau da­lu Bu­lik Tyas nga­jak ke­sah ku­la?”

“Ha, ku­rang ajar te­men po­kale. Te­rus pi­ye Ndhuk?”

“Ku­la mbo­ten pu­run, ku­la nangis, la­jeng Bu­lik ugi nang­is. Ba­pak, na­pa le­res Bu­lik Tyas ni­ku Ibu kan­dhung ku­la?”

Sa­sat ka­ya ngu­ber ma­ling, aku mle­sat nyang ka­mar ta­mu. Nang­ing, ka­mar ku­wi su­wung. Ing me­ja, ana dlu­wang sa­lem­bar, uga ana am­plop. Dak wa­ca tu­lis­an ku­wi:

Mas Enoh lan Mbak La­ras kang lu­hur bu­di

Apur­anen aku kang da­di ga­we­mu, kang ngru­sak ka­mar­dik­an­mu sa­klo­ron sa­wa­ta­ra di­na iki. Pan­cen aku ibu­ne Ning­gar, kang ngan­dhut Ning­gar 9 wu­lan 10 di­na. Nang­ing, aku ngon­cati tang­gung ja­wab. Sai­ki, na­li­ka aku peng­in ne­te­pi tang­gung ja­wab­ku, Ning­gar wis adoh sa­ka ta­ngan­ku. Ta­ngan­ku ora ke­du­ga nu­tu­ti se­sam­bung­an kang pe­dhot 10 ta­hun la­wa­se. Aku sa­dhar, wek­tu 10 ta­hun Ning­gar jro­ning pang­reng­kuh­mu, ora bi­sa dak tu­ku kan­thi apa wae, ngang­go lan­tar­an apa wae.

Aku pa­mit Mas, nang­ing aku nyu­wun tu­lung, dhu­wit ing nje­ro am­plop ku­wi mu­ga bi­sa si­thik-si­thik mban­tu ngge­de­ka­ke Ning­gar. Mbe­suk, mu­ga ana le­la­kon aku nger­ti krid­ha­ne anak­ku we­dok kang mon­cer, wa­sis bek­sa, uga pin­ter lan ayu...

Tyas

Dak re­met la­yang ku­wi. Nang­ing, ka­ya di­lo­lo­si te­na­ga­ku, aku nga­deg ngge­je­jer ka­ya pa­tung. Na­li­ka La­ras nga­deg neng san­dhing­ku, dak ulung­ake la­yang ku­wi. Kem­beng-kem­beng luh meh tu­me­tes sa­ka mri­pat­ku. Aku bu­ngah, mer­ga le­la­kon iki ka­ya-ka­ya wis ram­pung. Nang­ing uga se­dhih, aku me­lu ngra­sa­ka­ke re­kas­ane ati­ne Her­tyas­ning. Pait. Nang­ing aku ku­du si­yap-si­yap, na­li­ka ing tem­be Ning­gar pi­ta­kon, sa­pa sa­te­me­ne dhe­weke... - Oleh : Su­war­min Mu­ly­a­di

Share this post